TungKukk on Nostr: ...

คนเราต้องแบบความรับผิดชอบแค่ไหน ?

ในทางปรัชญาแบบ Existentialism นั้นกำหนดว่าชีวิตคือความทุกข์แม้ตรัสรู้ไปแล้วก็ตาม หรือ มุมมองต่อศาสนาพุธ พวกเค้ายังมีการเล่าเรื่องการที่มนุษย์นั้นยังมีลมหายใจก็ต้องอยู่ภายใต้ความทุกข์ ความเจ็บปวด

ดังนั้นหนทางแห่งการดับทุกข์ที่เหล่าเมนสตรีมสอนกัน นั้นจึงไม่ใช่สิ่งที่การันตีว่าพวกคุณจะพ้นทุกข์ แต่แน่นอนว่าเรื่องบางเรื่องมันทำให้เราไม่ต้องเผชิญกับปัญหาที่ทำให้เราไม่ถึงเป้าหมาย

หลังจากที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้คิดว่าพระพุทธเจ้ายังแบกรับความทุกข์ไว้อยู่ไหม ผมเชื่อว่าพระองค์แบกรับความทุกข์นั้นภายใต้ความเป็นจริงเสียมากกว่า พระองค์ไม่สามารถเดินทางไปเพื่อแก้ปัญหาให้แต่ละพื้นที่ แต่เดินทางไปเพื่อบอกความเป็นจริงตามสภาวะธรรมชาติ และความทุกข์ยากที่พวกเราต้องเจอ “ เกิด แก่ เจ็บ ตาย” เหมือนที่พระองค์ได้พบเจอ

วันก่อนคุยกับเพื่อน เพื่อนบอกว่า สิทถัตถะเป็นคนทิ้งลูกทิ้งเมีย เพื่อไปบวช เราควรจะเชื่อใจชายที่ไร้ความรับผิดชอบคนนี้หรอ ?

จริงๆมันมีหลายปัจจัย ที่ทำให้เราค้นพบนิยามของคำว่าศาสนา และแน่นอนว่า สิทธัตถะก็สามารถทำตามเจตนารม ของตนเองได้ สิทธัตถะทิ้งลูกทิ้งเมียไหม มันเลยไม่ได้เป็นคำตอบที่เป็นความจริง บางทีเมียสิทธัตถะ อาจจะพึงพอใจก็ได้ และ ราหุล อาจจะเต็มใจที่จะออกบวชตามบิดาของตน ใครจะทราบได้

หากคุณเชื่อว่าประวัติศาสตร์มีหลายฉบับ ใยต้องเชื่อเรื่องราวเพียงเรื่องเดียว เพื่อตัดสินประวัติศาสตร์หล่ะ

ในหนังสืออาชญากรรมและการลงทัณฑ์ หลังจากที่ราสโครนิคอล์ฟ ได้ทำในสิ่งที่พึงพอใจหรือแบกรับความทุกข์เอาไว้แล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลถึงสิ่งที่ผู้กระทำไป จะรู้และสำนึกขึ้นได้โดยตัวของพวกเค้าเอง เพื่อมองหาการแก้ไข (ในบทนี้ผู้อ่านวิเคราะห์ผ่านเรื่องของความดีความชั่ว และ ศีลธรรม จากการกระทำ แม้ผู้อ่านจะทราบในเรื่องศีลธรรมนั้นก็ตาม)

เราจำเป็นต้องแบกรับอดีตที่ไม่อาจจะแก้ไข เพื่อมุ่งไปสู่อนาคต เพื่อต่อสู้และแบกมันหนักขึ้นเรื่อยๆ ผ่านเรื่องราวที่เราจะทำผิดร้ายยิ่งขึ้น ดังนั้นหากอยากจะก้าวพ้นผ่านความทุกข์ คุณก็จะเผชิญกับความทุกข์ที่มากยิ่งขึ้น คุณอยากได้ คุณอยากมี คุณก็ต้องเก่งมากยิ่งขึ้น ยิ่งแกร่งมากยิ่งขึ้น