: dat begrijp ik volkomen.
Zoveel mogelijk mannen moeten er COMPROMISLOOS op gewezen worden dat (meetbare) FYSIEKE verschillen tussen mensen (alle "geslachten") steeds meer op de achtergrond raken t.o.v. ons denkvermogen en onze emoties. Die laatste twee bepalen steeds meer onze identiteit en maken ons "meer uniek".
Alle mensen MOETEN leren beseffen dat, terwijl lichamelijke verwondingen meestal snel genezen, dit steeds minder geldt voor TRAUMATISERENDE ERVARINGEN. Niet alleen door fysieke slachtoffers zelf ondergaan, maar ook gevoeld als collectief.
De "prijs" van de groei (met horten en stoten) van onze geestelijke vermogens is m.i. de toename van gevoelens van onmacht, depressiviteit en afstand nemen van ons instinctieve kuddegevoel (ik ben totaal geen specialist op dit gebied; het is wat ik, vanuit mijn perspectief, waarneem). Versterkt door de stroom informatie die wij toelaten in onze levens: "dit kan ook mij overkomen". Vandaar dat ik (als securityman) er op hamer om de WERKELIJKE risico's niet uit het oog te verliezen, en -waar nodig en zinvol- slimme proportionele mitigerende (= risico's beperkende) maatregelen te nemen.
Je kunt niet leven zonder risico's te nemen. Je kunt ze wel beperken of accepteren - in de zin van niet je leven er *teveel* door te laten bepalen. Daarbij, hoe minder mensen er "op straat" zijn, hoe groter de risico's voor degenen die de voordeur nog wel uit gaan. Wees creatief: ga bijv. niet in je eentje hardlopen of je tekkel uitlaten. Kan nog gezellig zijn ook.
#Risicos